Witte handschoentjes?

Nitril handschoenen  en een ambrotypie uit het familiearchief Van Citters

Laatst was het wel of niet dragen van katoenen handschoenen bij het raadplegen van archiefstukken weer een item in de sociale media. Het blijft verwarrend dat je op de televisie bijvoorbeeld altijd weer die handschoenen in beeld ziet komen op het moment dat er erfgoed getoond wordt, terwijl ze bij veel archieven juist niet meer gebruikt worden.

In de studiezaal van het Zeeuws Archief worden ook niet meer witte katoenen handschoenen aan bezoekers uitgegeven. Want ook hier is het de ervaring dat ze meer schade toebrengen dan dat ze het stuk beschermen. De bezoeker kan het papier niet goed vasthouden en ze passen vaak bijzonder slecht. Het risico op onder meer scheuren en kreukels is dan erg groot. Het werkt een stuk veiliger met schone en droge handen.

Wel kan er bij het Zeeuws Archief gebruik worden gemaakt van blauwe Nitryl handschoenen (in 4 maten, dus ze passen altijd). Ze zijn ongepoederd (in tegenstelling tot de latex soorten), geven een goede grip, en laten geen vuil door. Deze zijn alleen bij het raadplegen van bepaalde fotografische materialen zoals glasnegatieven en ferrotypieën verplicht om te dragen.

Maar we vinden het aan de andere kant ook belangrijk om, als dat nodig is, de bezoeker tegen de stukken te kunnen beschermen. Mensen met een gevoelige huid kunnen soms uitslag of andersoortige huid-irritaties krijgen van het stof op het papier. Dus het mes snijdt aan twee kanten.

Voor wie nog meer visuele informatie over het juiste gebruik van archiefstukken wil, kan ik de instructiefilms van de British Library aanraden. Film nummer 3 laat goed zien waarom witte handschoenen beter niet meer gebruikt kunnen worden:  mms://audio.bl.uk/media/collectioncare/gloves420.wmv  Ook niet op de televisie.

Door: Sylvia Rietbergen, restaurator Zeeuws Archief

Emoties

Ik ben Elly Hündgens en werk als archivaris in de studiezaal. Mijn taak is bezoekers te helpen bij hun zoektocht door de archieven. Uitgangspunt is altijd de vraag van de bezoeker. Die vraag komt ergens vandaan. Soms heel pragmatisch, een oude bouwtekening voor het verkrijgen van een vergunning voor een verbouwing aan hun huis. Maar vragen komen ook voort uit dingen die gevoelig liggen en waar ze misschien jaren over hebben gedaan om de vraag te stellen.

Emoties zijn niet het eerste waar je aan denkt als je over archief spreekt. Toch komt het regelmatig voor, zoals de mevrouw, die niet weet wie haar vader is en de Canadese troepenbewegingen op Zuid-Beveland nagaat, om een spoor van hem te vinden. Op een gegeven ogenblik is ze gestopt, het werd te emotioneel voor haar, te moeilijk.

Amerikanen, die speciaal naar het archief komen om hun voorouders te vinden. Ik heb meegemaakt dat ze met tranen in de ogen de namen van familie aan mij kwamen laten zien. Eindelijk geworteld.

Ook het ‘goed’ of ‘fout’ geweest zijn van ouders in de Tweede Wereldoorlog maakt veel bij mensen los. Na de oorlog werd in de gezinnen vaak gezwegen over dit soort dingen. In de archieven is vaak nog te achterhalen wat er werkelijk is gebeurd. Dat kan voor mensen een opluchting zijn.

Een bezoeker: Een van mijn voorvaderen was opvarende op een schip van de Middelburgse Commercie Compagnie. Heeft u gegevens over de laatste reis die het schip maakte. Het verging voor de kust van Ghana. De bezoeker is nu op reis naar Ghana, om daar naar de plek te gaan waar het schip verging.

Kortom, niet alleen bij Spoorloos komen de emoties boven………

Door: Elly Hundgens, medewerker studiezaal